Kod QR na zaproszeniu ślubnym: jak go dodać i o czym pamiętać

Zamiast dzwonić, pisać albo odsyłać kartę, gość kieruje aparat na kod i od razu trafia na stronę z odpowiedzią. Nie musi niczego instalować ani przepisywać adresu. Dla Was to mniej telefonów i odpowiedzi, które przychodzą już uporządkowane.

Jeden wspólny kod jest łatwiejszy do wydrukowania, ale każdy gość musi wtedy wpisać swoje nazwisko i wybrać, kogo dotyczy odpowiedź. Łatwo o literówki, podwójne odpowiedzi i zgadywanie, czy „Kowalscy” to ta sama rodzina.

Osobny kod dla każdego zaproszenia od razu wie, kogo dotyczy. Gość widzi imiona zaproszonych osób i odpowiada za każdą z nich. Taki link jest też prywatny: nikt postronny nie zobaczy listy Waszych gości.

• Kod powinien mieć co najmniej 2 na 2 cm, a na kartach z małą czcionką lepiej 2,5 cm.
• Zostawcie wokół kodu pusty margines i drukujcie go ciemnym kolorem na jasnym tle. Złote albo pastelowe kody bywają nieczytelne.
• Do drukarni oddajcie plik wektorowy (SVG): zachowa ostrość w każdym rozmiarze.
• Przed wysłaniem całego nakładu zeskanujcie wydruk próbny kilkoma telefonami.

Jedno krótkie zdanie wystarczy, na przykład: „Zeskanujcie kod aparatem telefonu i potwierdźcie przybycie do 15 maja”. Dopiszcie termin odpowiedzi i numer telefonu dla osób, które wolą zadzwonić. Starsi goście docenią, że mają wybór.

W Polsce zaproszenia często wręcza się osobiście, rodzinie podczas wizyty. Kod QR świetnie to uzupełnia: gość nie musi odpowiadać od razu, tylko w spokoju, kiedy sprawdzi kalendarz. Warto też notować, komu już przekazaliście zaproszenie, żeby nikogo nie pominąć.

Każde zaproszenie dostaje własny kod QR i prywatny link, gdy tylko je dodacie. Strona, na którą prowadzi kod, ma Wasze kolory, zdjęcie i plan dnia, a odpowiedzi trafiają od razu na Waszą listę.

1. 1W zakładce Zaproszenia kliknijcie zaproszenie, na przykład „Rodzina Nowaków”.
2. 2W części „Udostępnij zaproszenie” pobierzcie kod jako SVG (dla drukarni) albo PNG.
3. 3Zeskanujcie kod telefonem i sprawdźcie, czy otwiera stronę właściwego zaproszenia.
4. 4Link możecie też skopiować i wysłać gościom, którzy mieszkają daleko.

Przy kilkudziesięciu zaproszeniach pobieranie kodów jeden po drugim zajmuje czas. Są dwie wygodniejsze drogi. Pierwsza to gotowe karty RSVP: arkusze z kartą dla każdego zaproszenia, każda z jego własnym kodem i liniami cięcia, w stylu Waszej strony.

Druga to paczka kodów do własnego projektu: wszystkie kody w jednym pliku ZIP z arkuszem danych do scalania w Canvie, Adobe InDesign albo Affinity Publisher. Wtedy kody trafiają prosto na zaproszenia zaprojektowane przez Was albo przez drukarnię.

Kod prowadzi do jednego zaproszenia i nie pokazuje nikomu listy Waszych gości. Link zawiera 48 losowych znaków, więc nie da się go odgadnąć, a strony zaproszeń nie trafiają do wyszukiwarek.

Każdy, kto ma kod albo link, może otworzyć zaproszenie, więc dawajcie je tylko jego gościom. Jeśli link trafi w niepowołane ręce, w szczegółach zaproszenia utworzycie nowy, a stary od razu przestanie działać. Pamiętajcie wtedy, żeby wydrukować nowy kod.

Notatki o alergiach widzicie tylko Wy i goście z danego zaproszenia. Dane wesela przechowujemy przez rok po weselu (dłużej, jeśli trwa płatny plan), wcześniej przypominamy o tym mailem, a potem usuwamy je na zawsze.